Waar het Zelf opnieuw ademt

In elke herontdekking schuilt een paradox:

je vindt jezelf niet omdat je verloren was,

maar omdat je verandert terwijl je kijkt.

Het cirkelvormige spoor in je binnenwereld

—zoals de vormen in dit beeld—

is geen begin en geen einde,

maar een plaats waar tijd even ophoudt

zich te haasten.

Wat je herkennen noemt,

is eigenlijk het toestaan

dat iets ouds opnieuw mag spreken

in een taal die pas nu verstaanbaar wordt.

En in dat kleine sprankelen,

dat haast ongrijpbare glimmen

van een gedachte die oplicht,

is geen overwinning en geen vervulling—

slechts een moment van helderheid

waarin je merkt

dat jij de beweging bent

en niet het antwoord.

Zo leer je jezelf terug kennen:

niet als wie je was,

maar als de ruimte

waarin je steeds weer

anders ontstaat.

To.D.

     6x7cmx7cm mixed media op papier.